خودکشی یکی از مهم‌ترین مسائل بهداشتی و اجتماعی در جوامع مختلف است که تأثیرات مخربی بر فرد، خانواده و جامعه دارد. هر ساله تعداد زیادی از افراد به دلایل مختلف اقدام به خودکشی می‌کنند که در بسیاری از کشورها به یک معضل جدی تبدیل شده است. این پدیده، به ویژه در بین سربازان و نیروهای نظامی، ابعاد ویژه‌ای به خود می‌گیرد. محیط‌های نظامی به علت ماهیت استرس‌زای خود می‌توانند سبب افزایش افکار خودکشی در سربازان شوند. سازمان‌ها و سیستم‌های مختلف به دنبال راه‌حل‌هایی برای کاهش و پیشگیری از خودکشی هستند. یکی از این راه‌حل‌ها، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین مانند سیستم‌های هوشمند و الگوریتم‌های هوش مصنوعی است. تحقیق حاضر با هدف ساخت یک مدل یادگیری ماشین به منظور پیش‌گیری از خودکشی کارکنان وظیفه نزاجا انجام شده است. این تحقیق ابتدا با استفاده از روش کیفی و مطالعات اسنادی، ابعاد و مؤلفه‌های مؤثر بر خودکشی را شناسایی کرده و بر اساس این ابعاد، یک دیتاست شامل اطلاعات سربازانی که پیش‌تر اقدام به خودکشی کرده بودند، جمع‌آوری و به‌طور کمی تحلیل شده است. در مرحله بعد، از سه الگوریتم یادگیری نظارت‌شده­ی (شبکه عصبی، جنگل تصادفی و ماشین بردار پشتیبان ) برای آموزش مدل پیش‌بینی استفاده شده است. نرمال‌سازی داده‌ها نیز برای بهبود دقت مدل‌ها انجام گردید. در نهایت، یک برنامه کاربردی طراحی شد که با دریافت اطلاعات فردی و خانوادگی، روان‌شناختی و شخصیت شناسی، خطر خودکشی فرد را به‌طور خودکار محاسبه کرده و درصد احتمال وقوع آن را پیش‌بینی می‌کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان یک ابزار پیشگیرانه موثر در شناسایی افراد در معرض خطر خودکشی عمل کند.